Waarom je dat appje vergeet te beantwoorden (en wat het je vertelt)

Je hebt het weer gedaan. Iemand stuurde je een appje. Een vriend die vroeg hoe het met je gaat. Die uitnodiging voor een gesprek. Die reminder van je coach. Je las het en dacht "oh ja, daar moet ik op reageren" en toen... verdween het.

Een dag later. Twee dagen. Een week. En nu voel je je schuldig. Alweer.

De appjes die verdwijnen. Het zijn niet de praktische berichten. Die afspraak bevestigen lukt nog wel. Die vraag over werk? Check. Maar die berichten die iets van je vragen wat dieper gaat? "Hoe is het nou echt met je?" Die uitnodiging voor een wandeling, een moment van verbinding. Die oefening van je coach. Die vraag van je partner: "waar ben je met je gedachten?" Juist díe verdwijnen in de drukte.

En het rare is: je vergeet ze niet omdat ze je niet interesseren. Je vergeet ze omdat je precies in het patroon zit waar die berichten je uit zouden kunnen halen.

Je bent te druk om rust te ontvangen.

Je dag ziet er waarschijnlijk zo uit: binnen vijf minuten na het opstaan hangt je hoofd vol. Multitasken, overschakelen, afvinken. Eten tijdens het werken. 's Avonds een vage waas van "dingen die nog moeten" maar niet kunnen stoppen met denken.

En tussendoor kwam dat appje binnen. Je voelde misschien zelfs even iets - een herkenning, een warmte. Maar toen kwam er weer iets anders, en weg was het moment.

Dat vergeten om te reageren is geen karakterfout. Het is een symptoom.

Het is het bewijs dat je zo diep in je automatische piloot zit, dat je zelfs de dingen vergeet waar je het meest om geeft. Je systeem zegt: "Ik ben vol. Ik ben moe. Ik kan er niet nog eentje bij hebben." Zelfs niet als het iets is dat je eigenlijk zou helpen.

De paradox

Misschien weet je al dat je te druk bent. Dat je zou moeten ontstressen, meer voelen, meer bij jezelf komen. Maar de berichten die je daarbij zouden helpen? Juist díe blijven liggen.

Je onderbewuste kiest er al voor. Door dat appje te negeren, geef je jezelf eigenlijk de rust die je zoekt. Je zegt 'nee' tegen nog meer moeten. Alleen gebeurt het onbewust, en daarom voelt het als falen in plaats van als zelfbescherming.

Het is een signaal, geen probleem.

Wat als dat vergeten geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een boodschap die gezien mag worden?

Een wake-up call van je lichaam: "Hé, ik ben uitgeput van al dat rennen."

Je zou jezelf kunnen afvragen:

Wat gebeurt er in je lijf als je zo'n appje leest? Voel je direct druk? Spanning?

Waar zit die reactie? In je borst? Je schouders?

Wat als je dat appje gewoon zou lezen, en dan... niks? Gewoon voelen wat het met je doet?

Dit patroon is geen bewijs dat er iets mis met je is. Het is een uitnodiging om te kijken hoe vol je systeem is.

Begin klein (of helemaal niet).

Je hoeft dit patroon niet te doorbreken. Misschien moet je het juist omarmen.

Als je wél iets wilt veranderen:

Stuur gewoon een emoji. Geen woorden. Gewoon een gevoel.

Zeg eerlijk: "Ik zie je bericht, ik heb er nu geen ruimte voor, maar ik wil er wel op terugkomen."

Adem drie keer diep voordat je überhaupt het bericht opent.

Of doe helemaal niks, en voel gewoon dat het zwaar is. Dat is ook genoeg.

Het gaat niet om presteren in je verbinding. Het gaat om aanwezig zijn.

Herken je dit?

Stop even met lezen. Voel je adem. Voel je voeten op de grond.

Je hoeft niks te veranderen. Je mag gewoon voelen dat het zwaar is. Dat je moe bent. Dat je het moeilijk vindt om bij jezelf te blijven in alle drukte.

Dat is niet zwak. Dat is mens.

Je vergeet niet te reageren omdat je het niet wilt. Je vergeet te reageren omdat je al zo lang bent vergeten naar jezelf te luisteren.

En als je dit leest en denkt: "Dit is precies waarom ik vastzit" - dan mag je weten dat je niet alleen bent. Dit patroon doorbreken kan, niet door harder te werken, maar door zachter te worden voor jezelf. Soms heb je daar begeleiding bij nodig. Iemand die je helpt om te stoppen, te voelen, en weer verbinding te maken met wat er echt toe doet. En dat mag.